Jak to zwykle bywa, życiem rządzi przypadek.
W internecie znalazłem budowlę-widmo, a ściślej mówiac, opuszczoną , zdewastowaną wiejską szkołę tysiąlatkę z czasów gomułkowskich, w stanie wołającym o pomstę do nieba.
Obiekt, który byl kompletnie nikomu niepotrzebny, niepokojaco mnie zaintrygował.

Decyzja pojawiła sie szybko.
Dostrzegłem w tej bezużytecznej budowli miejsce do życia, pracy twórczej oraz prezentacji prac,
a także możliwosć organizowania spotkań dla artystów, plenerów, warsztatów dla młodzieży.
Ze względu na urokliwosć miejsca - Słowików położony jest w Załęczańskim Parku Krajobrazowym - jeszcze bardziej utwierdziłem się w przeświadczeniu, że może to być moje miejsce na ziemi.
Decyzja była o tyle ryzykowna , że inwestycja ta wymagała ogromnych nakładów finansowych, znacznie przekraczających moje mozliwosci . Mimo to zaryzykowałem!
Z pomocą mojej żony podjęliśmy to trudne wyzwanie. Początki nie były łatwe. Nowe obowiązki, kontakt z nieznaną dziedzina, jaką jest budownictwo...
Slowików położony jest z dala od wielkich aglomeracji, ludziom z miasta daje mozliwość nabrania dystansu do swojego tempa życia, a autochtonom możliwosć zetknięcia sie z kulturą odmienną , z ktorą nie obcują na codzień.