PAN METROPOLITAIN WŚRÓD PÓL

Nie przypomina świętego Hieronima na puszczy, jest miłośnikiem smacznego życia, co ważniejsze życia ze smakiem. W takich też kategoriach wiele lat temu odbierałem jego malarstwo. Od tego czasu wiele się zmieniło.

Obrazy Zenona Windaka, odnalazłem po latach w galerii, która powinna się nazywać Hen, bo leży wśród łąk i pól, daleko od cywilizacji. Zostałem powalony ich skalą i autentycznie zafascynowany zmianą jaka przez lata uszlachetniła ich tkankę, czyniąc z niej nie tylko bogatą i wymowną paradę malarskiej wirtuozerii ale i tajemniczy spójny świat znaków, które nie domagają się zrozumienia. Dla dzisiejszego odbiorcy, siłą ekspresji starożytnej ikonografii jest jej tajemnica.

Rozszyfrowany relief egipski być może rozczarowałby nas faktyczną treścią niesionej informacji. Szczęściem pozostajemy staroegipskimi analfabetami i dzieło przemawia do nas jedynie językiem formy. To język, który dociera do naszej podświadomości drogą iście magiczną, często bez naszego w tym procesie udziału. Mistrzem takiej mowy jest Zenon Windak.

Stojąc przed jego płótnami często zadaję sobie pytanie: Czy on nas przypadkiem nie obraża?
- Słuchamy jednak dalej i w pokorze, gdyż melodyka tych (nie ważne już czy wyzwisk czy duserów) jest niezwykle harmonijna i zabarwiona poczuciem humoru. Właśnie ta ostatnia cecha, jak się zdaje przydaje windakowemu malowaniu czegoś, co mógłbym w dużym skrócie nazwać zachodnioeuropejską lekkością. Mam tu na myśli ów rodzaj swobody, którego zdaniem francuskich krytyków brak martyrologicznej sztuce ludów środkowoeuropejskich.

Sekretem domu mieszkającego na odludziu ironisty jest jednak przede wszystkim inteligencki duch, który przenika jego ogólnie nęcącą kolorem i narracyjną otwartością twórczość.
Piotr Szmitke